πείνα

Λίγες οι στιγμές που απαντά η ψυχή, μα ευλογημένες. 
Έψαχνα θέση στο τραίνο για να κάτσω. Βρήκα μια μόνη της. Διπλή τύχη: Απέναντι καθόταν βυθισμένος στην εφημερίδα του ωραίος άγνωστος. Πρόσωπο, χέρια, όμορφα ντυμένος, γαλήνιος. Φώναξαν τα μέσα μου σαν από πείνα. Αν υπήρχε ανταπόδοση στο βλέμμα τα πράγματα ίσως βάδιζαν κάποια από τις δοκιμασμένες οδούς. Όμως παρέμεινα μόνος παρατηρητής. Ντράπηκα λίγο. Η αγκαλιά μου δεν είχε ακόμα κρυώσει από το προηγούμενο βράδυ αλλά η πείνα ήταν εκεί και δεν μπορούσα να την αρνηθώ. Η ανάγκη να τον έχω επίμονη και βαθειά. Πώς; Η απορία μου έπεσε σα νόμισμα σε βαθύ πηγάδι κι η απάντηση επέστρεψε αντίλαλος.

Ήθελα να του δώσω, να κάνω κάτι γι 'αυτόν.  

Άπληστη η ψυχή από τη φύση της. Δικαίως τα θέλει όλα γιατί μπορεί να τα χωρέσει όλα. Σαν το άδειο στομάχι δε σε αφήνει σε ησυχία. Πεινάει, σπαράζει, απαιτεί διαρκώς. Κι ο μόνος τρόπος για να έχει, να γεμίζει και να ημερεύει είναι να δίνεις. Μοιάζει βασικός πνευματικός νόμος αυτός. Τρόπος για να υπάρχουμε. Δεν δίνουμε για να είμαστε καλοί άνθρωποι - μπράβο μας και τελειώσαμε. Δίνουμε για να έχουμε. Να χορτάσουμε το τέρας της ψυχής που μας σκίζει τα σωθικά και ηρεμία δεν βρίσκει.

το Αχ

Χτες βράδυ τέλειωσα κάπως αργά μια δουλειά που έπρεπε να γίνει. Μετά, άρνηση να κοιμηθώ και να πω αντίο σε άλλη μια μέρα. Περιπλάνηση στο Spotify. 'Ενα κύμα μνήμης με πήγε ως τα ναπολιτάνικα ακρογιάλια. Roberto Murolo. Στα τελευταία του η φωνή του ακόμα πιο όμορφη. Από εκεί Pippo (Giuseppe) Di Stefano. Δυσκολεύομαι να ακούσω ναπολιτάνικα τραγούδια από άλλους σχετικά πρόσφατους πλην αυτών των δύο. Έπειτα, το μάλλον αυτονόητο πέρασμα στην Κάλλας. Για μια γεύση μόνο. Κανα-δύο άριες να κλείσει ωραία η μέρα. Caro Nome και τρελλο-Λουτσία του '50. 

Σήμερα το πρωί ξανασκεφτόμουν τι είναι αυτό στην φωνή της που με τραβάει. Σίγουρα όχι η ομορφιά. Κάπως, ναι, η τεχνική των πρώτων χρόνων αλλά κυρίως κάτι άλλο: Η αίσθηση μιας φωνής σάρκινης. Με αίμα. Που δίνει μάχη μεγάλη να ανέβει ψηλά και να μετουσιωθεί, με κίνδυνο να γίνει χίλια κομμάτια. Που μπορεί να μην μας αρέσει ή και να μας ενοχλεί, αλλά σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη.

Γιατί εμπεριέχει το πρωταρχικό κλάμα ενός μωρού. 

Αυτό το βαθύ, σπλαχνικό παράπονο που κάποιες φορές θέλουμε να βγάλουμε μα δεν ξέρουμε πια πως.       

μεταμόρφωση

Χτες η αγαπημένη μου γιορτή του έτους.
Αυτό το λατρεμένο πρόσωπο-κορμί, λαλιά τρομερή, προσκαλεί κατ'ιδίαν στα ψηλά, μεταμορφώνεται και λάμπει. Παρόν και παρελθόν μαζί - μέλλον δεν υπάρχει.
Κι εμείς λέμε:

Ωραία είναι. Ας μείνουμε στο Εδώ, στο Τώρα

Στο φως της ομορφιάς Σου που φτιάχνει Χώρο και Χρόνο ηδονικά στατικό και αιώνιο μέσα στο πουθενά μιας απέραντης νύχτας. Όπου όλα στροβιλίζονται, συγκρούονται και σκάνε με ταχύτητες μεγάλες, ιλιγγιώδεις.

καλό μήνα

Χθες αργά το βράδυ συνάντησα απρόσμενα για δεύτερη φορά τον Ι μετά από ένα χρόνο σιωπής.
Έχω φυλαγμένα από την πρώτη φορά βαθειά ευγνωμοσύνη και αυτό:
(όπως περίπου μου είχε έρθει το επόμενο πρωί στο γεμάτο κρεβάτι)

Χάδι άνεμος
στάχυα στην πανσέληνο
γέρνουν τα μαλλιά

η πέτρα

Σήμερα θα γιόρταζε η φίλη μου. Πάνε σχεδόν τρεις μήνες.

'Ολα γίναν ξαφνικά και γρήγορα. Το τηλεφώνημα με βρήκε λίγο πριν το τέλος της εργάσιμης. Η ανησυχία είχε ήδη ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από κάτι που διάβασε τυχαία ένας  γερμανός συνάδελφος στο δίκτυο, το κινητό που καλούσε μάταια και μια υπόνοια στα λόγια της αδελφής μου στο τηλέφωνο. 

Μετά, η επιβεβαίωση, λύπη, οργή και πολλά ερωτηματικά. 

Κατέβηκα για τον αποχαιρετισμό. Μίλαγα με μια φίλη που είχε συμμετάσχει στη διαδήλωση εκείνη τη μέρα. "Δε φταίμε εμείς" φώναζε ταραγμένη. Συμφώνησα για να την ηρεμήσω αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά.

Η σκέψη αυτή μου ήρθε μέρες μετά:

Όποιος συμμετέχει σε αφύλακτη - μη περιφρουρημένη- διαδήλωση έχει μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβεί.

Γιατί μια διαδήλωση, όπως έχει φανεί, είναι σοβαρό και κάποτε επικίνδυνο πράγμα. Δεν είναι η περιφορά του Επιταφίου για χαλαρή ρομαντζάδα. 

Αναρωτιέμαι αν ζητείται κάθε φορά από την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της ως δημόσια υπηρεσία και να αναλάβει την περιφρούρηση αυτής της εκδήλωσης. 

Συνεργάζονται ενεργά με τους αστυνομικούς αυτοί που συμμετέχουν, ενημερώνοντας άμεσα για την γρήγορη και αποτελεσματική απομόνωση εκείνων που καταστρέφουν και σκοτώνουν, ή απλά παρέχουν με την άβουλη παρουσία τους κάλυψη στους δολοφόνους, σαν τα πουρνάρια; 

Είναι ακόμα ο φονιάς λεβέντης και ο μπάτσος εχθρός στο ταραγμένο και ασυνάρτητο ελληνικό μυαλό;

Γουστάρουμε κατά βάθος; 

Τα παιδιά στην τράπεζα ήταν ωραία είδηση: ως κοινό την μπριζόλα μας τη θέλουμε άψητη, με το αίμα της.

Καϋμένη Παρασκευή...

στο γραφείο

Πολλή μα ανούσια δουλειά στο γραφείο και το μυαλό χτυπιόταν να ξεφύγει όπως το πουλί απ' το δωμάτιο. Σκεφτόμουν ότι: 

Ανήκουμε - δεν μας ανήκουν

Πρόσωπα, μέρη, πράγματα, ιδέες... η λίστα είναι ανοιχτή. Και έτσι ίσως όλα αυτά μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν τελικά.

Να θυμηθώ να μη ζηλεύω
Να θυμηθώ να μη ζηλοτυπώ 

Επιτέλους τέλος βδομάδας.

καθαρίζοντας

Σήμερα ήτανε σειρά μου να καθαρίσω τους κοινόχρηστους στο διαμέρισμα που νοικιάζουμε. Έτριβα τη λεκάνη και το σφουγγάρι έγραφε απαλά υγρές διαδρομές πάνω στις στιλπνές καμπύλες της δροσίζοντας κάθε κρυφή γωνιά ως πίσω στο σιφώνι. Ήρθε στο μυαλό μου η ίδια σκέψη των τελευταίων ημερών:  

(Αν "ιδιοκτησία" πηγάζει μέσα από στενή σχέση), μας "ανήκουν", κατά κάποιο τρόπο, μόνο εκείνα που φροντίζουμε. 

Γιατί στη βάση της σχέσης μας με το Άλλο βρίσκεται η φροντίδα. Όχι τόσο ως υποχρέωση ή αντίτιμο, παρά ως βασικός τρόπος να Το γνωρίσουμε και να Το δεχτούμε. 

Έτσι, κάθε πρώτη, τουλάχιστον, συνάντηση με ένα γυμνό κορμί, στη λεπτομέρειά του, εμπεριέχει ένα μείγμα λαχτάρας και απώθησης. Δεν παύει να είναι ξένο, άρα ίσως εχθρικό. Συχνά ατελές, παράξενο και ταλαιπωρημένο. Πραγματικό. 

Γίνεται όμως καινούριο, αγαπημένο και δικό σου αφού το φροντίσεις-γυαλίσεις σχολαστικά με βλέμμα, χάδι και φιλί.