η πέτρα

Σήμερα θα γιόρταζε η φίλη μου. Πάνε σχεδόν τρεις μήνες.

'Ολα γίναν ξαφνικά και γρήγορα. Το τηλεφώνημα με βρήκε λίγο πριν το τέλος της εργάσιμης. Η ανησυχία είχε ήδη ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από κάτι που διάβασε τυχαία ένας  γερμανός συνάδελφος στο δίκτυο, το κινητό που καλούσε μάταια και μια υπόνοια στα λόγια της αδελφής μου στο τηλέφωνο. 

Μετά, η επιβεβαίωση, λύπη, οργή και πολλά ερωτηματικά. 

Κατέβηκα για τον αποχαιρετισμό. Μίλαγα με μια φίλη που είχε συμμετάσχει στη διαδήλωση εκείνη τη μέρα. "Δε φταίμε εμείς" φώναζε ταραγμένη. Συμφώνησα για να την ηρεμήσω αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά.

Η σκέψη αυτή μου ήρθε μέρες μετά:

Όποιος συμμετέχει σε αφύλακτη - μη περιφρουρημένη- διαδήλωση έχει μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβεί.

Γιατί μια διαδήλωση, όπως έχει φανεί, είναι σοβαρό και κάποτε επικίνδυνο πράγμα. Δεν είναι η περιφορά του Επιταφίου για χαλαρή ρομαντζάδα. 

Αναρωτιέμαι αν ζητείται κάθε φορά από την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της ως δημόσια υπηρεσία και να αναλάβει την περιφρούρηση αυτής της εκδήλωσης. 

Συνεργάζονται ενεργά με τους αστυνομικούς αυτοί που συμμετέχουν, ενημερώνοντας άμεσα για την γρήγορη και αποτελεσματική απομόνωση εκείνων που καταστρέφουν και σκοτώνουν, ή απλά παρέχουν με την άβουλη παρουσία τους κάλυψη στους δολοφόνους, σαν τα πουρνάρια; 

Είναι ακόμα ο φονιάς λεβέντης και ο μπάτσος εχθρός στο ταραγμένο και ασυνάρτητο ελληνικό μυαλό;

Γουστάρουμε κατά βάθος; 

Τα παιδιά στην τράπεζα ήταν ωραία είδηση: ως κοινό την μπριζόλα μας τη θέλουμε άψητη, με το αίμα της.

Καϋμένη Παρασκευή...

στο γραφείο

Πολλή μα ανούσια δουλειά στο γραφείο και το μυαλό χτυπιόταν να ξεφύγει όπως το πουλί απ' το δωμάτιο. Σκεφτόμουν ότι: 

Ανήκουμε - δεν μας ανήκουν

Πρόσωπα, μέρη, πράγματα, ιδέες... η λίστα είναι ανοιχτή. Και έτσι ίσως όλα αυτά μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν τελικά.

Να θυμηθώ να μη ζηλεύω
Να θυμηθώ να μη ζηλοτυπώ 

Επιτέλους τέλος βδομάδας.

καθαρίζοντας

Σήμερα ήτανε σειρά μου να καθαρίσω τους κοινόχρηστους στο διαμέρισμα που νοικιάζουμε. Έτριβα τη λεκάνη και το σφουγγάρι έγραφε απαλά υγρές διαδρομές πάνω στις στιλπνές καμπύλες της δροσίζοντας κάθε κρυφή γωνιά ως πίσω στο σιφώνι. Ήρθε στο μυαλό μου η ίδια σκέψη των τελευταίων ημερών:  

(Αν "ιδιοκτησία" πηγάζει μέσα από στενή σχέση), μας "ανήκουν", κατά κάποιο τρόπο, μόνο εκείνα που φροντίζουμε. 

Γιατί στη βάση της σχέσης μας με το Άλλο βρίσκεται η φροντίδα. Όχι τόσο ως υποχρέωση ή αντίτιμο, παρά ως βασικός τρόπος να Το γνωρίσουμε και να Το δεχτούμε. 

Έτσι, κάθε πρώτη, τουλάχιστον, συνάντηση με ένα γυμνό κορμί, στη λεπτομέρειά του, εμπεριέχει ένα μείγμα λαχτάρας και απώθησης. Δεν παύει να είναι ξένο, άρα ίσως εχθρικό. Συχνά ατελές, παράξενο και ταλαιπωρημένο. Πραγματικό. 

Γίνεται όμως καινούριο, αγαπημένο και δικό σου αφού το φροντίσεις-γυαλίσεις σχολαστικά με βλέμμα, χάδι και φιλί.

ένα τέλος

'Ακουγα ξανά την Aida. Η πλοκή κλείνει τον κύκλο της τραγικά και πολύ όμορφα μαζί. Η ιστορία ξεκινάει με νίκες, φανφάρες, χρώματα και ζωηρή κίνηση των πολλών για να καταλήξει στη σιωπή και ακινησία του γκρίζου τάφου του ζευγαριού. Αυτή η γλυκιά νανουριστική μουσική της τελευταίας σκηνής αφαιρεί το βάρος από τη λύπη. Καθώς η φασαρία από τις έριδες και τις εντάσεις έχει καταλαγιάσει, οι εραστές βρίσκονται επιτέλους μαζί αγκαλιά στην αγκαλιά της γης. Ελεύθεροι, έτοιμοι να διαβούν παρέα το κατώφλι του θανάτου. Ενωμένοι μπροστά στο φριχτό μυστήριο με τους ιερείς και την αντίζηλο που στέκουν έξω από τον τάφο, σε κoινή προσευχή-αντίο (O terra, addio).

ξινόχονδρος

Σήμερα έφτιαξα τραχανά με ντομάτα. Επίσης έπλυνα το τελευταίο φορεμένο πουλόβερ του χειμώνα. Στοίχειωνε καιρό την πόρτα της ντουλάπας. Θα έκανα οτιδήποτε για να μην γράψω αυτές τις πρώτες σειρές στο ολόφρεσκο blog. Πίσω στην κουζίνα, καθώς άδειαζα την κατσαρόλα στο μπωλ μίλαγα στο συγκάτοικο. "Μοιάζει με πεζοδρόμιο Κυρική πρωί" σκέφτηκα φωναχτά και αυτός επιτάχυνε την έξοδό του με αηδία.