ένα τέλος

'Ακουγα ξανά την Aida. Η πλοκή κλείνει τον κύκλο της τραγικά και πολύ όμορφα μαζί. Η ιστορία ξεκινάει με νίκες, φανφάρες, χρώματα και ζωηρή κίνηση των πολλών για να καταλήξει στη σιωπή και ακινησία του γκρίζου τάφου του ζευγαριού. Αυτή η γλυκιά νανουριστική μουσική της τελευταίας σκηνής αφαιρεί το βάρος από τη λύπη. Καθώς η φασαρία από τις έριδες και τις εντάσεις έχει καταλαγιάσει, οι εραστές βρίσκονται επιτέλους μαζί αγκαλιά στην αγκαλιά της γης. Ελεύθεροι, έτοιμοι να διαβούν παρέα το κατώφλι του θανάτου. Ενωμένοι μπροστά στο φριχτό μυστήριο με τους ιερείς και την αντίζηλο που στέκουν έξω από τον τάφο, σε κoινή προσευχή-αντίο (O terra, addio).