καθαρίζοντας

Σήμερα ήτανε σειρά μου να καθαρίσω τους κοινόχρηστους στο διαμέρισμα που νοικιάζουμε. Έτριβα τη λεκάνη και το σφουγγάρι έγραφε απαλά υγρές διαδρομές πάνω στις στιλπνές καμπύλες της δροσίζοντας κάθε κρυφή γωνιά ως πίσω στο σιφώνι. Ήρθε στο μυαλό μου η ίδια σκέψη των τελευταίων ημερών:  

(Αν "ιδιοκτησία" πηγάζει μέσα από στενή σχέση), μας "ανήκουν", κατά κάποιο τρόπο, μόνο εκείνα που φροντίζουμε. 

Γιατί στη βάση της σχέσης μας με το Άλλο βρίσκεται η φροντίδα. Όχι τόσο ως υποχρέωση ή αντίτιμο, παρά ως βασικός τρόπος να Το γνωρίσουμε και να Το δεχτούμε. 

Έτσι, κάθε πρώτη, τουλάχιστον, συνάντηση με ένα γυμνό κορμί, στη λεπτομέρειά του, εμπεριέχει ένα μείγμα λαχτάρας και απώθησης. Δεν παύει να είναι ξένο, άρα ίσως εχθρικό. Συχνά ατελές, παράξενο και ταλαιπωρημένο. Πραγματικό. 

Γίνεται όμως καινούριο, αγαπημένο και δικό σου αφού το φροντίσεις-γυαλίσεις σχολαστικά με βλέμμα, χάδι και φιλί.