η πέτρα

Σήμερα θα γιόρταζε η φίλη μου. Πάνε σχεδόν τρεις μήνες.

'Ολα γίναν ξαφνικά και γρήγορα. Το τηλεφώνημα με βρήκε λίγο πριν το τέλος της εργάσιμης. Η ανησυχία είχε ήδη ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από κάτι που διάβασε τυχαία ένας  γερμανός συνάδελφος στο δίκτυο, το κινητό που καλούσε μάταια και μια υπόνοια στα λόγια της αδελφής μου στο τηλέφωνο. 

Μετά, η επιβεβαίωση, λύπη, οργή και πολλά ερωτηματικά. 

Κατέβηκα για τον αποχαιρετισμό. Μίλαγα με μια φίλη που είχε συμμετάσχει στη διαδήλωση εκείνη τη μέρα. "Δε φταίμε εμείς" φώναζε ταραγμένη. Συμφώνησα για να την ηρεμήσω αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά.

Η σκέψη αυτή μου ήρθε μέρες μετά:

Όποιος συμμετέχει σε αφύλακτη - μη περιφρουρημένη- διαδήλωση έχει μερίδιο ευθύνης για ό,τι συμβεί.

Γιατί μια διαδήλωση, όπως έχει φανεί, είναι σοβαρό και κάποτε επικίνδυνο πράγμα. Δεν είναι η περιφορά του Επιταφίου για χαλαρή ρομαντζάδα. 

Αναρωτιέμαι αν ζητείται κάθε φορά από την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της ως δημόσια υπηρεσία και να αναλάβει την περιφρούρηση αυτής της εκδήλωσης. 

Συνεργάζονται ενεργά με τους αστυνομικούς αυτοί που συμμετέχουν, ενημερώνοντας άμεσα για την γρήγορη και αποτελεσματική απομόνωση εκείνων που καταστρέφουν και σκοτώνουν, ή απλά παρέχουν με την άβουλη παρουσία τους κάλυψη στους δολοφόνους, σαν τα πουρνάρια; 

Είναι ακόμα ο φονιάς λεβέντης και ο μπάτσος εχθρός στο ταραγμένο και ασυνάρτητο ελληνικό μυαλό;

Γουστάρουμε κατά βάθος; 

Τα παιδιά στην τράπεζα ήταν ωραία είδηση: ως κοινό την μπριζόλα μας τη θέλουμε άψητη, με το αίμα της.

Καϋμένη Παρασκευή...