πείνα

Λίγες οι στιγμές που απαντά η ψυχή, μα ευλογημένες. 
Έψαχνα θέση στο τραίνο για να κάτσω. Βρήκα μια μόνη της. Διπλή τύχη: Απέναντι καθόταν βυθισμένος στην εφημερίδα του ωραίος άγνωστος. Πρόσωπο, χέρια, όμορφα ντυμένος, γαλήνιος. Φώναξαν τα μέσα μου σαν από πείνα. Αν υπήρχε ανταπόδοση στο βλέμμα τα πράγματα ίσως βάδιζαν κάποια από τις δοκιμασμένες οδούς. Όμως παρέμεινα μόνος παρατηρητής. Ντράπηκα λίγο. Η αγκαλιά μου δεν είχε ακόμα κρυώσει από το προηγούμενο βράδυ αλλά η πείνα ήταν εκεί και δεν μπορούσα να την αρνηθώ. Η ανάγκη να τον έχω επίμονη και βαθειά. Πώς; Η απορία μου έπεσε σα νόμισμα σε βαθύ πηγάδι κι η απάντηση επέστρεψε αντίλαλος.

Ήθελα να του δώσω, να κάνω κάτι γι 'αυτόν.  

Άπληστη η ψυχή από τη φύση της. Δικαίως τα θέλει όλα γιατί μπορεί να τα χωρέσει όλα. Σαν το άδειο στομάχι δε σε αφήνει σε ησυχία. Πεινάει, σπαράζει, απαιτεί διαρκώς. Κι ο μόνος τρόπος για να έχει, να γεμίζει και να ημερεύει είναι να δίνεις. Μοιάζει βασικός πνευματικός νόμος αυτός. Τρόπος για να υπάρχουμε. Δεν δίνουμε για να είμαστε καλοί άνθρωποι - μπράβο μας και τελειώσαμε. Δίνουμε για να έχουμε. Να χορτάσουμε το τέρας της ψυχής που μας σκίζει τα σωθικά και ηρεμία δεν βρίσκει.

το Αχ

Χτες βράδυ τέλειωσα κάπως αργά μια δουλειά που έπρεπε να γίνει. Μετά, άρνηση να κοιμηθώ και να πω αντίο σε άλλη μια μέρα. Περιπλάνηση στο Spotify. 'Ενα κύμα μνήμης με πήγε ως τα ναπολιτάνικα ακρογιάλια. Roberto Murolo. Στα τελευταία του η φωνή του ακόμα πιο όμορφη. Από εκεί Pippo (Giuseppe) Di Stefano. Δυσκολεύομαι να ακούσω ναπολιτάνικα τραγούδια από άλλους σχετικά πρόσφατους πλην αυτών των δύο. Έπειτα, το μάλλον αυτονόητο πέρασμα στην Κάλλας. Για μια γεύση μόνο. Κανα-δύο άριες να κλείσει ωραία η μέρα. Caro Nome και τρελλο-Λουτσία του '50. 

Σήμερα το πρωί ξανασκεφτόμουν τι είναι αυτό στην φωνή της που με τραβάει. Σίγουρα όχι η ομορφιά. Κάπως, ναι, η τεχνική των πρώτων χρόνων αλλά κυρίως κάτι άλλο: Η αίσθηση μιας φωνής σάρκινης. Με αίμα. Που δίνει μάχη μεγάλη να ανέβει ψηλά και να μετουσιωθεί, με κίνδυνο να γίνει χίλια κομμάτια. Που μπορεί να μην μας αρέσει ή και να μας ενοχλεί, αλλά σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη.

Γιατί εμπεριέχει το πρωταρχικό κλάμα ενός μωρού. 

Αυτό το βαθύ, σπλαχνικό παράπονο που κάποιες φορές θέλουμε να βγάλουμε μα δεν ξέρουμε πια πως.